Στα μέσα του 19ου αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται το χωριό της Χαλέπας στα ανατολικά της πόλης, έξω από τα όρια των οχυρώσεων. Η περιοχή κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία της Κρήτης αφού εκεί υπεγράφη, τον Οκτώβριο του 1878, μεταξύ Οθωμανών και Κρητών η περίφημη «Σύμβαση της Χαλέπας», που είχε ως αποτέλεσμα την παραχώρηση περιορισμένου αυτόνομου πολιτεύματος στο Νησί.
Η οδός Χαλέπας, ο κύριος δρόμος έξω από τα τείχη (σημερινή οδός Ελ. Βενιζέλου), ξεκινούσε προς τα ανατολικά των Χανίων κι ήταν ένας δρόμος περιποιημένος και δενδροφυτεμένος, με γαλάζιες ακακίες της Γεωργικής Εταιρείας Γεωργιουπόλεως. Κατέληγε στο πλούσιο αυτό αριστοκρατικό προάστιο και θέρετρο των εύπορων Χανιωτών, τη Χαλέπα, που ήταν μικρογραφία της Ευρώπης.
Στη Χαλέπα υπήρχαν κτήρια πολυτελή, πολύ όμορφα, καθώς και τα προξενεία των Μεγάλων Δυνάμεων. Υπήρχε επίσης η σχολή του Σαν Ζοζέφ, όπου οι καλόγριες δίδασκαν στα κορίτσια εύπορων οικογενειών Γαλλικά και τρόπους καλής συμπεριφοράς. Μέσα στους ανθισμένους κήπους της σχολής υπήρχε η κομψότατη εκκλησούλα της Αγίας Μαγδαληνής.